Republiek

 

VOORBESCHOUWING

 

Een opvallend hedendaags verschijnsel op het Internet is het bestaan van websites, die in al dan niet overtrokken bewoordingen en met al dan niet bewijsbare argumentatie trachten om afschaffing van het Nederlandse koningshuis te bewerkstelligen. De bewoordingen laat ik graag aan de gebruikers en de argumenten, waaronder de mogelijkheid dat DNA tests zouden kunnen bewijzen dat de huidige Oranjes helemaal geen afstammelingen van Willem van Oranje zijn, zouden met voldoende financiële steun voor de dader van het stelen van een water of wijnglas waar de huidige koning uit gedronken heeft, zeker te verkrijgen zijn. Maar de juiste journalistieke vraag tijdens een interview van de koning, opgenomen op registratieapparatuur en vervolgens getest met een leugendetector, zou die vraag ook kunnen beantwoorden. Of dat een wettelijke consequentie zou hebben is een andere vraag.

Het koningshuis geniet sinds de Tweede Wereldoorlog de warme aanhang van ongeveer 78% van de Nederlandse bevolking. Dit werd deels veroorzaakt door de rol van Koningin Wilhelmina met haar toespraken voor Radio Oranje en later door haar opvolgster Koningin Juliana, die als nauw betrokken bij het wel en wee van het Nederlandse volk bekend stond. Het genoot die warme aanhang ook door de algemeen heersende gedachte dat het staatshoofd geen onrecht of onrechtvaardigheid zou toestaan en daarvoor, zij het achter de schermen, haar morele overwicht liet gelden. Voor velen, en ook voor mij, was dit een soort zekerheid die weliswaar nooit bewezen was maar wel invloed uitoefende op het begrip ´Trouw aan het Koningshuis”. Dat ik dit door mijn beroep ooit nog eens door middel van een officiële verklaring moest bekrachtigen met een handtekening, was dan ook geen enkel bezwaar. Voor Nederlanders in het algemeen was de gedachte al voldoende dat er een heersende entiteit bestond die de moeite waard was om te geloven dat er in uiterste nood een reddende engel met een kroontje bestond. Gedwongen door de ervaring van het tegendeel en een enthousiast zoeken op het Internet moest ik tot de conclusie komen dat die gedachte slechts een wensdroom is. Er bestaat geen lid van het Huis van Oranje dat zich bekommert om het welzijn en de voorspoed van het Nederlandse volk. En al zeker niet van het beschermen van wat in het algemeen als Nederlandse normen en waarden wordt gezien. Zelfs niet waar het de soevereiniteit en het zelfbeschikkingsrecht van het land en haar bevolking betreft, zoals recent is gebleken. Daarmee heeft het Huis van Oranje als leverancier van regerende vorsten wel afgedaan en mag volkomen terecht naar de vergetelheid worden verwezen.

Al met het ondertekenen van het Verdrag van New York van 1957 en daarvoor met het ondertekenen van het NATO Verdrag raakte Nederland delen van zijn soevereiniteit kwijt doordat het zich onderwierp aan die verdragen. Op zich waren beide verdragen volkomen eerbiedwaardig en nuttig. Zeker waar het in het eerste geval het naleven van mensenrechten betrof en in het tweede geval Nederland uit elke vorm van oorlog werd gehouden. De huidige Nederlandse bevolking echter werd, door de door hen gekozen regering, in 1992 op een politieke weg gezet die leidde tot een bestuurslaag boven de nationale regering. Door de jaren heen en tot op heden werden delen van de Nederlandse soevereiniteit middels verdragen overgedragen aan de Europese Unie waarbij er in Brussel een voor de Nederlandse bevolking niet met democratische middelen te controleren of te beïnvloeden bestuurlijke moloch ontstond. Alle opeenvolgende Nederlandse regeringen sindsdien hebben ertoe bijgedragen dat de soevereiniteit van Nederland zich langzaam oploste en het zelfbeschikkingsrecht van de Nederlandse bevolking is gereduceerd tot wat locaal gemorrel in de marge van het bestuur. Evenals in de andere EU landen ontstaan thans echter politieke groeperingen die het zelfbeschikkingsrecht en hun soevereiniteit terug wensen. Door de huidige heersende nationale politieke kliek in zowel Nederland als veel andere EU landen worden deze groeperingen weggezet als nationalisten, Neo-Nazi´s of geklasseerd als xenofoben en racisten. Natuurlijk zijn ze dat niet. Jan-met-de-pet van het Eendekrooslaantje in Kikkersdorp kijkt slechts naar zijn snel verslechterende levensomstandigheden door toedoen van een met het zuurverdiende belastinggeld smijtende nationale regering en het verval van de mede door hem met zorg opgebouwde verzorgingsstaat. Zijn oudedagsvoorziening in de vorm van het door hem opgebouwde pensioen ziet hij maandelijks minder waard worden en hij ziet vrijwel alle lastenverzwaringen in de vorm van hogere belastingen en bijdragen wegvloeien naar oneigenlijke doelen.

Gesteld kan worden dat het moderne Nederland met zijn ooit zo goed georganiseerde welvaartstaat in hoog tempo vervaagt en spoedig op zal houden te bestaan. Dan rijst de vraag of dit fatale proces om te keren is. Ook rijst dan de vraag of dit wel gewenst is met behoud van het huidige politieke systeem van landsbestuur. Ik neig ertoe om dat behoud af te wijzen om redenen van het ontbreken van enige invloed van de burgers in het bestuur. Maar welke vorm van bestuur garandeert wel dat de invloed van de burger op het bestaan van de gemeenschap. Het zou flauw zijn om dan te zeggen: Lees Europa's Laatste Uitdaging. Dat is weliswaar het meest complete antwoord, maar dan betrekking hebbende op een verenigd Europa. En de vraag of de bevolkingen van andere landen dezelfde visie aanhangen is tot op heden een vraagteken. Voor Nederland kan echter de volgende beschrijving gelden:

Stellen we ons eens voor dat alle politici op het moment dat U dit leest dood neervallen. Houdt dan het Nederlandse bestuur op te bestaan? Natuurlijk niet. De diensthoofden van de departementen en alle ambtenaren blijven gewoon hun werk doen. En misschien nu zelfs beter omdat ze niet door allerlei politieke beslissingen in hun werk gefrustreerd worden. De koning als staatshoofd speelt al helemaal geen rol van betekenis door het zich zorgvuldig onttrekken aan elke verantwoordelijkheid. Ook die kan zonder enig bezwaar gemist worden. Dan blijft slechts over de vraag hoe in die omstandigheden een democratische besluitvorming mogelijk is. Dat is eenvoudiger dan verondersteld. Het navolgende is mijn stellingname betreffende de vraag hoe een democratisch Nederland er uit moet zien, hoe aan de democratie inhoud kan worden gegeven en wat Nederland werkelijk nodig heeft om een soevereine staat te zijn zonder enige verplichting aan enig ander land.

 

REVOLUTIE

Revoluties hebben plaatsgevonden zolang er enige vorm van gezag bestond. Zodra dat gezag als ongewenst werd ervaren, volgde er een omwenteling. Dat kon variëren van een kleine opstand binnen een stam tegen de hoofdman tot een getergde bevolking die een eind maakte aan een monarchie. Het kenmerk van vrijwel alle revoluties is vooral de bloedige aard ervan. Dit laatste bracht tevens met zich mee dat er na een al dan niet succesvolle revolutie vaak langere tijd een tweespalt binnen de bevolking bestond tussen revolutionairen en hen die zich afzijdig hielden of die revolutie trachtten te voorkomen. De Nederlandse bevolking wordt thans in haar bestaan als natie met een eigen culturele identiteit bedreigd door de resultaten van ongekend slecht landsbestuur, een staatshoofd dat elke verantwoording afwijst, politici die de natie door lidmaatschap van een internationale groepering die zich Europese Unie noemt, hebben uitgeleverd aan een dictatoriale bestuursvorm waarop geen enkele democratische controle mogelijk is en een toeloop van bevolkingsgroepen met een religieuze en culturele achtergrond die zo verschillen van de Nederlandse, dat een toekomstige gewelddadige confrontatie onvermijdelijk is. Dat voorkomen is belangrijker dan het bestaan van het huidige achterhaalde en misdadig te noemen staatsbestel.

Een revolutie kan spontaan uitbreken of kan worden voorbereid. Op het eerste wachten, betekent inderdaad bloedvergieten en een daardoor ontstane tweespalt tussen eventuele voor en tegenstanders van een revolutie. Een revolutie zonder dat bloederige bijverschijnsel noodzaakt echter tot gedegen voorbereiding, een uitgebreide organisatie van vrijwilligers en een leidinggevende die de capaciteiten heeft om een plan voor toekomstig landsbestuur te ontwerpen en daar inderdaad leiding aan te geven. Hierbij moet in gedachte worden gehouden:

1: Deelname aan een dergelijk verzetsorganisatie vergt altijd opoffering. Dat kan zijn in tijd, fondsenverwerving, organiseren, leidinggeven en daadwerkelijke actie uitvoeren.

2: Het feit dat er in Nederland een wetgeving bestaat die ‘staatsgevaarlijke organisaties’ verbiedt en ze strafbaar stelt, komt overeen met een door een misdaadorganisatie gehanteerde stelling dat er niet tegen hen opgetreden mag worden op straffe van vernieling, mishandeling of zelfs de dood.

Bedenkend dat gedurende de Tweede Wereldoorlog zowel door de Duitsers als Engelsen en Amerikanen het Nederlandse verzet als het beste en effectiefste in heel Europa werd beschouwd, zou het opzetten van een verzetsleger geen onmogelijke taak zijn.

 

Als we aan revolutie denken, komt automatisch de vraag op wat we thans aan bestuur hebben en wat we daarvoor in de plaats willen zien. Wat we hebben is op een A5je uit te leggen. We hebben een alibi koning als staatshoofd die zijn status, niet zijn verantwoordelijkheden t.o.v. het Nederlandse volk, ontleent aan de grondwet. Die status dwingt hem om wetten te ondertekenen die de regering hem aanbiedt. Die nieuwe wetten zouden dan het resultaat zijn van de wil van het volk en op papier gesteld door een regering die via koehandel door de volksvertegenwoordiging is benoemd. In veel gevallen geven die wetten de wil van het volk helemaal niet (meer) weer. Daarbij heeft de Nederlandse regering tegen de wil van het volk, weergegeven in een niet-bindend referendum, een bestuurslaag boven de regering gecreëerd die dwingend regels kan opleggen en de invoering van nieuwe wetten kan afdwingen die in geen enkel opzicht nuttig zijn voor het Nederlandse volk en meestal zelfs zeer schadelijk. De EU schrijft bv. voor dat alle semioverheidsinstellingen geprivatiseerd moesten worden. Het resultaat is voor Nederland dramatisch te noemen. Als meest recente voorbeeld moge gelden de huidige zorgverzekering. De wet verplicht elke Nederlander om een zorgverzekering te nemen bij een particuliere verzekeringsmaatschappij. Doet hij dat niet, dan maakt hij zich strafbaar en kan het innen van de premie voor die zorgverzekering met wettige middelen worden afgedwongen, wat regelmatig tot deerniswekkende toestanden leidt waarbij mensen uit hun huis worden gezet omdat ze zelfs de huur niet meer kunnen betalen. In feite komt dit overeen met de gangsterpraktijk van het eisen van ‘beschermingsgeld’. Dit fenomeen vond in de jaren ’30 plaats in veel grote steden in de USA, waar gangsterbendes de steden in invloedssferen hadden verdeeld. De eigenaar van een restaurant of winkel kreeg bezoek van een paar keurige heren die hem erop wezen dat zaken als de zijne regelmatig het slachtoffer werden van vernielingen. Ze boden hem daarop aan om de veiligheid van zijn zaak te garanderen tegen betaling van een bepaalde, regelmatig te betalen som geld. Ging de man daar niet op in, dan kon hij enige tijd later verwachten dat zijn zaak inderdaad kort en klein werd beslagen. Vrijwel altijd echter betaalde hij noodgedwongen. Liep de zaak echter niet meer en kon hij het afpersingsgeld niet betalen, dan volgde al snel een bezoekje van een paar gangsters die hem, in het gunstigste geval alleen mishandelden en in het ergste geval domweg doodden. Die praktijk wordt nu toegepast door de Nederlandse regering onder goedkeurend oog van de koning. De bevolking wordt met wettige middelen (het equivalent van bedreiging met het kort en klein slaan van de zaak), gedwongen om een zorgverzekering te accepteren van een particuliere onderneming. En dan dus een onderneming met winstoogmerk. Die verzekering heeft als streven om zoveel mogelijk winst te maken en zal dus haar service en taakuitvoering tot een minimum beperken. In het geval van de gangsterpraktijken zal dit dus zijn het zorgdragen dat de zaak van de afgeperste winkelier of restauranthouder niet lastig wordt gevallen, wat geen kosten met zich meebrengt omdat niemand het zou wagen om die ‘beschermde’ winkelier lastig te vallen. Bij de zorgverzekeraar worden de betaalde premies opgepot tot miljardensommen die niet gebruikt worden voor het doel waarvoor ze betaald zijn. N.l. het verlenen van zorg aan de premiebetalers. Al Capone was ook niet geneigd om het geld van zijn afpersingspraktijken meer dan noodzakelijk onder zijn ‘personeel’ te verdelen. Het komt er dus domweg op neer dat de Nederlander het hem afgedwongen geld ziet verdwijnen in de vorm van extreem hoge salarissen en vergoedingen voor de bestuursleden van die zorgverzekeringen en zorgverlenende instellingen, gangsterbazen dus, en extreem hoge ontslagvergoedingen als een paar bestuursleden van verschillende zorgverzekeraars besluiten om onderling van functie te wisselen. Mede gezien het feit dat die functies vaak worden bekleed door politici die, bij gebrek aan stemmen, de politiek de rug toekeerden en dit voor de nog zittende politici het lichtende voorbeeld voor hun toekomst is, zal dit systeem zeker niet vervangen worden.

Er zijn nog talloze andere organisaties die, dank zij de EU en de gedwee volgende Nederlandse regering, langzaam maar zeker de bevolking uitzuigen tot op het bot. De voortdurende invoering van nieuwe EU-regelgeving die de bevolking dwingt tot het gebruik maken van particuliere ondernemingen, waarvoor dus een bepaalde prijs moet worden betaald die dan verhoogd wordt met BTW, heeft dus slechts ten doel om de inkomsten van de EU-organisatie te verhogen. De bewust krachteloze koning kijkt slechts toe en men kan zich de vraag stellen of het koningshuis met zijn immense zakelijke belangen hier geen voordeel uit trekt.

In feite kan men stellen dat de soevereiniteit van de individuele landen is vervaagd, er boven de hoogste bestuurslaag, n.l. de regering, een nieuwe bestuurslaag is ontstaan die zichzelf extreem hogen salarissen en vergoedingen geeft en die geen enkele binding heeft met de lagere bestuurslagen en daar ook geen verantwoording aan hoeft af te leggen. De afstand tussen die hoogste bestuurslaag en de bevolking is inmiddels zo groot geworden dat die bevolking zich helemaal niet meer herkend in die hoogste bestuurslaag.

En dan rijst de vraag wat we wel als vorm van bestuur wensen. In feite rijst de vraag of we wel een staatshoofd en regering, zoals die thans bestaan, willen hebben. Ik geloof dat het begrip democratie in zijn huidige vorm een totaal uitgeleefde vorm van landsbestuur is. Zoals het wordt omschreven in de roman ‘Europa’s Laatste Uitdaging’, geschreven met de visie op een verenigd Europa, is dit ook heel goed mogelijk voor een zelfstandig Nederland zonder een van boven opgelegde dictatuur. Een beschouwing betreffende de vraag hoe Nederland dan beheerd, dus niet geregeerd, moet worden zal ongetwijfeld terechte verlangens daartoe oproepen.